In mijn eigen partij (een Siciliaanse variant met 3. Lb5) tekenden zich intussen donkere wolken af, boven mijn hoofd helaas. Ik had zo rond de vijftiende zet een dubbele aanval op mijn d-pion niet op waarde weten te schatten getuige mijn frivole c2-c4; de pion was niet te redden en mijn stelling begon vervolgens te wankelen onder de vele dreigingen die mijn tegenstander nog achter de hand had. Niet veel later moest ik zelfs een tweede pion geven (op de e-lijn), al had ik bij die pion een vage en waarschijnlijk op niets gebaseerde hoop dat ik die t.z.t. terug zou kunnen winnen. Maar vertrouwenwekkend was het allemaal niet.
Vanuit mijn ooghoeken zak ik hoe Leo van Uffelen – na de nogal ongebruikelijke opening van zijn tegenstander met 1. f4 g6 2. Pf3 Pc6 3. d4 – intussen een pion was voorgekomen bij een ook overigens gezonde stelling: met twee torens beheerste hij de c-lijn. Daar zou mogelijk de eer van ASVN gered moeten worden deze avond.
In mijn eigen partij werd er intussen flink op los geruild en vanuit het niets kreeg ik opeens weer wat spel. Met mijn 25e zet (Pxd5 met aanval op de zwarte dame) kreeg ik (a) een pion terug en (b) een zodanige dreiging dat zwart minimaal nog een tweede pion moest geven om erger te voorkomen. Kijk eens aan, materieel en positioneel was de stand opeens weer in evenwicht.

Jans overwinning lag aanvankelijk bepaald niet voor de hand. Eerst beging hij een onnauwkeurigheid op de tiende zet die hem een kwaliteit kostte, en vervolgens liep zijn stelling in de volgende acht zetten zoveel averij op dat zijn virtuele achterstand eigenlijk een volle toren was. Maar terwijl de zwarte stukken allemaal klaar stonden voor een allesbeslissende doorbraak, liep Jans tegenstander in een klassieke val: dame en koning op ëën diagonaal en hup, de loper erop: einde van de zwarte koningin en eigenlijk ook einde van de partij hoewel zwart nog achttien zetten lang bleef spartelen voor hij zijn koning omlegde.

Intussen leverde Leo van Uffelen aan het eerste bord een verwoed gevecht om open torenlijnen en geïsoleerde pionnen - Leo bezette de c-lijn, zijn tegenstander de a-lijn; Leo had een zwakke a-pion, zijn tegenstander een losse e-pion - maar het evenwicht werd eigenlijk nergens verbroken en toen Leo remise voorstelde werd dat aanbod meteen geaccepteerd. Een degelijke prestatie van Leo.

In mijn eigen partij ging het er wild aan toe, met talrijke offers over en weer, sommige vrijwillig, andere gedwongen om erger te voorkomen. Mijn tegenstander opende het bal met het klassieke offer van paard tegen twee pionnen waarna mijn eigen paard gepend bleef staan met de dame erachter. Daardoor kon mijn dame niet goed aan het spel deelnemen.
Via een tegenoffer (toren tegen loper) kon ik de zwarte druk op dat arme paard weghalen waarna mijn tegenstander weer een pion offerde voor nieuwe kansen. Na de nodige ruilingen dacht ik in het voordeel te zijn, maar wit had een vrije h-pion op de zesde lijn die ik alleen nog kon tegenhouden door mijn paard te geven. Wit rook kansen voor de overwinning, maar de zwarte verdediging klopte precies en na nog een paar onoverzichtelijke ruilen kwam het slagveld tot rust en werd ook hier de vrede getekend.

Jan Engel, met zwart aan het derde bord, werd vrij snel overspeeld door zijn tegenstander. In Jans woorden: "Na mijn korte rokade volgde een verwoestende witte koningsaanval en dat was het..." Bij mijzelf, met wit aan bord twee, ging het aanvankelijk zeer voorspoedig. In een Scandinavische opening waarbij zwart een pion kwijtraakte, verkreeg ik een superieure positie die op een gegeven moment glad gewonnen was.
Maar ik kon de juiste voortzetting niet vinden, mijn tegenstander ontsnapte en opeens waren de rollen omgedraaid. In een voor mij intussen nadelige stelling hield mijn tegenstander opeens op met noteren, reden voor mij om de klok stil te zetten en om opheldering te vragen. Het bleek dat hij in de veronderstelling verkeerde dat noteren na de 40e zet niet meer hoefde. Nadat zijn notatieformulier weer was bijgewerkt, was mijn positie nog onveranderd slecht en enkele zetten later gaf ik op.

De start was veelbelovend - en die kwam deze keer van onze derdebordspeler Jan. In een koningsgambiet overspeelde hij zijn tegenstander direct vanuit de opening, speelde diens dekking op de koningsvleugel geheel aan gort en eindigde de partij binnen de kortste keren met een verwoestende aanval: met de zwarte koning op h8 en de zwarte dame op g8, gaf Jan schaak met zijn toren op h7 die gedekt was door een pion op g6. De zwarte pionnen waren in geen velden of wegen te bekennen. In de woorden van Peter Meijer was dit dus een ware Blitzkrieg.
Enige tijd later kwam Piet melden dat zijn tegenstander remise had voorgesteld. Omdat nog weinig te zeggen viel over de beide andere partijen die aan de gang waren, vroeg ik Piet om maar door te spelen omdat de auto naar Nieuwegein toch niet zou vertrekken voordat alle partijen gespeeld waren. Maar vijf minuten later kwam Piet melden dat de partij echt muurvast zat, met zes witte pionnen tegen zes zwarte aangedrukt - remise dus, en nog steeds een voordelige stand voor ons viertal.

Vervolgens ging het echter mis in mijn eigen partij. Ook daar was een remise-achtige stelling ontstaan waarbij ik een pion voorstond en mijn tegenstander weliswaar iets meer ruimte had, maar feitelijk niets kon uitrichten, kortom een stand waar ik me niet lekker bij voelde. Ik besloot op avontuur te gaan en dat was een slecht plan. Want hoewel ik eerst nog een tweede pion veroverde, raakte het onderlinge verband tussen mijn stukken zoek en daar kon mijn tegenstander van profiteren.
In een ingewikkelde slagenwisseling zag ik een tussenschaakje over het hoofd hetgeen mij een vol stuk kostte terwijl bovendien mijn stelling in een ruïne was veranderd. Tijd om op te geven dus, waarmee de tussenstand weer gelijk was: 1½-1½.

Jan - de laatste tijd lekker op dreef - pakte, met zwart spelend, zijn tegenstander meteen goed aan en na een dik uur spelen dwong hij stukverlies af waar geen enkele compensatie voor wit tegenover stond. De witspeler zag er terecht geen heil in om nog veel langer door te spelen en capituleerde: 1-0 voor ASVN.
Henk - nooit te beroerd voor complexe stellingen - kon aan het tweede bord zijn hart ophalen aan een gepeperde variant van de Italiaanse opening, met op de zevende zet het schijnoffer Pxf7. Zijn tegenstandster koos de verkeerde voortzetting en stond vijf zetten later twee pionnen in de min. Gek genoeg was die stelling toen nog best verdedigbaar. Echter, onder de voortdurende druk van wit begon de zwartspeelster fouten te maken hetgeen haar eerst een (derde) pion kostte, vervolgens een toren en ten slotte een loper.
Dat was een mooi moment om met de analyse te beginnen, in de (voor ASVN prettige) wetenschap dat we de wedstrijd al niet meer konden verliezen. Het benodigde halfje moest dus van Leo of Piet komen - en beiden stonden comfortabel. Volgens sommige omstanders behoorde een 4-0 overwinning zelfs tot de mogelijkheden.

Jan Engel is dit seizoen voorbeeldig op dreef en ook tegen Kijk Uit ging hij er met het koningsgambiet weer flink tegenaan, waardoor hij al snel een stuk voor kwam te staan. Piet Bras speelde met zwart zijn favoriete Franse verdediging en ook hij kwam comfortabel te staan, met een levensgevaarlijke vrijpion op de a-lijn. Leo van Uffelen speelde aan het eerste bord een aangenomen damegambiet van waaruit zich een partij ontwikkelde waarbij zwart het initiatief kreeg, en Leo heel erg op zijn tellen moest passen.
Mijn eigen tegenstander toonde al met zijn opening aan dat hij geen offensieve bedoelingen had (1. e4, 2. d3) en eigenlijk alleen maar op remise uit was, alle stukken afruilend als hij de kans kreeg. Tot 10 uur viel er geen enkele beslissing. Ik had in mijn partij een vrije e-pion gecreëerd, maar mijn tegenstander beheerste met twee torens de open d-lijn en dreigde op d7 binnen te vallen. Op dat moment bood hij remise aan. Omdat ik toen nog niet zag hoe ik mijn pion kon laten promoveren, besloot ik dat voorstel maar aan te nemen, al was ik er eigenlijk zeker van dat ik mijzelf en het team daarmee tekort deed.
Kort daarna vielen in een tijdsbestek van krap vijf minuten alle overige beslissingen. Eerst werd in de partij van Leo de vrede getekend in een stelling waarbij beide spelers een pion op de zevende (tweede) rij hadden, waardoor de bewegingsvrijheid van de zware stukken geheel beknot werd. Vervolgens combineerde Jan zo behendig met zijn dame en toren dat hij een paardvork op de zwarte koning en toren kon plaatsen, waarna zijn tegenstander (toch al een stuk achter) het voor gezien hield. En als klap op de vuurpijl lokte Piet de witte koning van zijn tegenstander op de h-lijn naar voren om hem daarop met Th2 pardoes mat te zetten.

De afwezige Piet Bras werd aan het vierde bord vervangen door zijn zoon Wilfried, dus de Brasfactor in ons viertal bleef intact. Wilfried bracht ook meteen het eerste punt voor Nieuwegein binnen. Het schaken tegen een blinde tegenstandster bracht in het begin even wat onwennige momenten met zich mee, want misverstanden liggen altijd op de loer. Wilfried won een loper op de achtste zet, een toren op de elfde zet en op de dertiende zet met Pe7 via een familieschaak een dame, waarna de tegenstandster de partij opgaf.

Na een rustige opening kon kopman Leo van Uffelen de belangrijke pion d5 winnen en wisselde daarna de partij in zijn voordeel. De tegenstandster had de koningszijde verzwakt door o.a. pion f3 te spelen. Nadat Leo in het middenspel met zijn toren nog de h-pion kon winnen, kon hij de koning met twee pluspionnen wegjagen. Uiteindelijk waren alle vijandelijke pionnen weg en speelde Leo met twee pionnen + toren tegen koning + toren. De tegenstandster hield het lang vol, maar uiteindelijk kon Leo met een fraaie vorkschaak de vijandelijke toren en daarmee de partij winnen (na 56 zetten!).

Jan Engel speelde zijn favoriete koningsgambiet tegen Paul Meijer (broer van Peter). In het middenspel stond Paul wat beter, maar dat voordeel werd volledig tenietgedaan door het in laten staan van een ongedekt paard. Met een stuk voorsprong wist Jan de partij technisch goed uit te maken en bereikte daarmee de wedstrijdzege voor ons viertal.

Individueel werd in ons viertal het beste resultaat neergezet door derdebordspeler Jan Engel: hij scoorde 5 uit 8. Bravo, Jan! Daarbij viel op dat de partijen van Jan nooit saai waren. Hij vloog er altijd vol in en dat leidde vijf keer tot winst en drie keer tot verlies. Remises kwamen bij Jan niet voor.
Dat gebeurde wel bij kopman Leo, die tot aan de laatste ronde geen enkele nederlaag leed: twee overwinningen en vier gelijke spelen. Super degelijk, dus! Helaas moest Leo in de allerlaatste wedstrijd, net als zijn medespelers, het onderspit delven, waardoor hij op 4 uit 7 bleef steken. [Die laatste wedstrijd was er trouwens een om gauw te vergeten. Omdat er niets meer op het spel stond, hadden de ASVN'ers de kop er niet zo bij en werden ze door GZZ met 4-0 afgedroogd.]

Teamleider, chauffeur en tweedebordspeler Henk en laatste man Piet kwamen beiden net niet aan de vijftig procent, maar hun aandeel was meestal wel voldoende om de nodige wedstrijdpunten te pakken. En het ging uiteindelijk vooral om het teamresultaat.
Drie keer maakte het viertal gebruik van een gastspeler: Karel verving een keer Leo, Peter verving een keer Henk en Wilfried verving een keer vader Piet. Karel zorgde in de wedstrijd tegen Houten voor een half punt, maar dat moesten we later weer inleveren omdat hij niet speelgerechtigd bleek te zijn (rating boven de 1700, waren we even vergeten...). Zowel Peter als Wilfried scoorden een vol punt tegen Moira Domtoren.
Tot slot is het misschien nog aardig om te vermelden dat het viertal vrijwel steeds conform zijn rating presteerde, getuige onderstaand overzicht waarbij de negen teams op gemiddelde rating (in de wedstrijd tegen ASVN) zijn gerangschikt: